2 . ممكن است ظاهر لفظ مراد نباشد بلكه چهره و شخصيت باطنى انسان مراد باشد كه سپاه عمر بن سعد بخاطر اينكه حضرت را بطور كامل مىشناختند و از جايگاهش آگاهى داشتند شناخت خود را تحت پوشش عناد و لجاجت و رسيدن به هوسهاى مادى و خوشحال كردن شياطين و . . . قرار دادند چنانچه حضرت فاطمه ( س ) در خطبه فدكيه فرمود : . . . مُنِكَرهً لِلّهِ مَعْ عِرفانِها ، اين مردم با اينكه خدا را مىشناختند انكارش نمودند . « 1 » 3 . از رفتن آبروى خويش در نزد همكارانشان نگرانى داشتند چون شخصيت امام حسين ( ع ) بر همه تعريف شده بود لذا هر كسى دوست نداشت در جناياتش شناخته شود زيرا مىدانست بعدها براى خود و خاندانش لكه ننگى خواهد شد . يادآورى : به هر حال انسان نمىتواند گناه و فساد و جناياتش را بپوشاند زيرا همه ذرات جهان هوشمند و فيلمبرداران خدا هستند و هر كارى اعم از نيك و بد از هر كسى صادر شود همه را ضبط و ثبت مىكنند و اصلًا خلوت و پنهانكارى معنا ندارد و اگر كسى از مشاهده و شنيدن مردم نگران باشد ولى از ديدن خدا و امام زمانش هيچ هراسى به دل نگيرد قطعاً در پوشش كامل جهل و نادانى واقع شده است و اين نشان جهالت اوست بنابراين در حوزه مالكيت خداى متعال هيچ چيز در هر شرائطى كه انجام شود از پوشش علم او خارج نمىباشد چونكه به همه چيز عالم است پس علت گناه و جنايت و ظلم و فساد و . . . انسانها اين است كه در آن لحظه از خدا و از آگاهى او و كنترلش چيزى به ياد ندارند چون اگر بيادش باشند هرگز دست به گناه و ظلم و جنايت و . . . نمىزنند .

--> ( 1 ) - شرح خطبه ، بخش پنجم .